ما زخمی ترین شاخه ی این جنگل خشکیمتیغ و تبری نیست که ما را نشناسد...این شعر رو بقل دستی دوران دبیرستانم استوری کرده بود... تا خوندمش ذهنم پر کشید تا میز و نیمکت های قدیمی اون سال ها... و من با تعجب به صورت معلمی نگاه می کردم که صدای خیلی نازی داشت...خیلی باوقار بود و خیلی خوش لباس...برامون یک قانونی...

فیلم، گیم، کار،کتاب خوندن، نوشتن،آهنگ، نقاشی، با اینا خودمو خفه می کنم...چون اینا مثل یک سپر، در برابر حجوم اضطراب و طغيان افکار از من محافظت می کنه...و هر کی یک جور مست می کنه، من این جوری مغزم زائل میشه...و این اصلا خبر خوبی نیست... این یعنی فرار...همچنان از لایف استایلم راضی نیستم... این جوری ذره...

امروز هوای تهران تمیزه، چراغ سبزه ولی انقدر ترافیک هست که راه نمی شه رفت... رادیو آوا می خونه... یه موزیک پاپ ملایم که تا حالا گوش نداده بودمش... چراغ زرد چشمک زن ، چشمک می زنه...از کنار یک دختر بچه ی ۷_۸ ساله ی گل فروش رد شدیم... یک روسری قرمز کوچولو با یک کاپشن قهوه ای پوشیده بود و موهای روشنش از ...