شمعدونی کنار پنجره
فیلم، گیم، کار،کتاب خوندن، نوشتن،آهنگ، نقاشی، با اینا خودمو خفه می کنم...
چون اینا مثل یک سپر، در برابر حجوم اضطراب و طغيان افکار از من محافظت می کنه...
و هر کی یک جور مست می کنه، من این جوری مغزم زائل میشه...
و این اصلا خبر خوبی نیست... این یعنی فرار...
همچنان از لایف استایلم راضی نیستم... این جوری ذره ذره نابود میشم...
غذا خوردن نیاز اولیه ی هر انسانیه... انرژی کم میارم همیشه خستم چون غذا خوب نمی خورم، فقط یه چیز حاضری که شکمم رو پر کنه...
نودل ، پنیر ، فلافل آخه¿
مسخره ترش اینه که هر روز صبح از بچه ها می پرسم ، صبحونه خوردید؟پر انرژی اومدید سر کلاس؟
کلا نمی تونم به برنامم پایبند باشم و این عصبانی ترم می کنه...
دوباره عصبانیم انگار که...
فردا کلاسمون مجازیه، ولی من می خوام روزه ی تکنولوژی بگیرم... اعتیاد چیز خوبی نیست... من باید سوار خر نفسم باشم... نه که من خر اون باشم...
این همه امسال برف اومد، حتی یه بارم نرفتم برف بازی... من چمه؟؟؟ باید یک روز رو مخصوص استراحت خودم اعلام کنم و تو اون روز هیچ نسیمی حق نداره افکار مربوط به کار و نگرانی های بی جا رو تو مغز من بیاره...
یه ذره خودتو دوست داشته باش...من کلی آرزو دارم... منو دریاب
موضوعات مرتبط: کلکسیون من نوشت
برچسبها: Self care , بازیابی , روزه , خودسازی
برچسب:
نویسنده: ماهان کریمیان